સઘળું તને સોંપી દીધું….
પૂજ્ય દાદાનો કંઠ મધુર હતો. પ્રભુભક્તિ કરતા પૂજ્ય દાદાને જોવા – સાંભળવા એક લ્હાવો હતો. વાસ્તવમાં આવા યોગીઓનું સઘળું ખાવું – પીવું, ઉઠવું – બેસવું, સૂવું – જાગવું, તપવું – જપવું, બોલવું – ન બોલવું બધું જ પ્રભુભક્તિ અને પ્રભુધ્યાન સ્વરૂપ હોય છે. આથી જ, જગતને એમનામાં ભગવાનના દર્શન થાય છે. આથી જ, જગત, એમનાં દર્શન-વંદન-સાનિધ્યને ઝંખતું હોય છે. જન્મવાંચનના દિવસે અને બેસતા વર્ષે વિદ્યાશાળા હકડેઠઠ ભરાઇ જતી, એનું કારણ પણ આ જ હતું. સંવત્સરી પ્રતિક્રમણ પૂજ્ય દાદાની નિશ્રામાં કરવા, વિદ્યાશાળામાં જગ્યા ન મળતી.

વધુ કેટલું કહીએ ?
સ્વ-પર સમુદાયમાં એવી શ્રદ્ધા થઇ ગયેલી કે, જેને, પૂજ્ય દાદાના હાથે રજોહરણ મળે, તે સંયમમાં સ્થિર થઇ જાય છે. આથી, સહુ પૂજ્યશ્રીના પુનીતહસ્તે રજોહરણને ઝંખતા. આથી જ, પૂજ્ય દાદાના વરદહસ્તે સ્વ-પર સમુદાયની એક હજારથી વધુ દીક્ષાઓ થઇ. પૂજ્ય દાદાએ જે દિવસે દેહત્યાગ કર્યો ત્યારે પૂજ્ય દાદાનો પરિવાર જ ૪૦ જેટલા સાધુ ભગવંતો અને ૭૫૦ થી ૮૦૦ જેટલા સાધ્વીજી ભગવંતોનો હતો.

ચંદનબેન અને એમના માતુશ્રી જયકોરબેનની દીક્ષા વિ.સં. ૧૯૩૯ના ફા.સુ.૩ના થઇ. અને નામકરણ થયું પૂ. સાધ્વીજી જયકોરશ્રીજી તથા પૂ. સાધ્વીજી ચંદનશ્રીજી. પૂ. સાધ્વીજી ચંદનશ્રીજી પૂંજવા-પ્રમાર્જવામાં અત્યંત ઉપયોગવંત હતા. ૪૩ વર્ષનો દીક્ષા પર્યાય પાળી વિ.સં. ૧૯૮૨માં તેઓશ્રી કાળધર્મ પામ્યા, ત્યારે તેમના પરિવારમાં લગભગ ૩૦૦ સાધ્વીજી ભગવંતો હતા.

સામાન્ય રીતે, એક સ્થાને રહેવાથી પ્રીતિ-ભક્તિ ઓછા થવાની સંભાવના રહે છે. જ્યારે પૂજ્ય દાદાએ છેલ્લા વર્ષોમાં સ્થિરવાસ સ્વીકાર્યો હોવા છતાં, દિન પ્રતિદિન સંઘમાં એમના પ્રત્યેની પૂજા-સત્કાર-ભક્તિ વધતા ગયા. એવા સેંકડો ભાવુકો હતા, જે પૂજ્ય દાદાના મુખનાં દર્શન વિના મોંમાં પાણી ન નાખતા, એઓશ્રીનાં દર્શન થતાં પોતાનો દિવસ સફળ માનતા, પૂજ્ય દાદાના વરદ હસ્તનો વાસક્ષેપ પામી કૃતાર્થતા અનુભવતા અને પૂજ્ય દાદા જેને નામથી બોલાવે એ તો પોતાને ધન્યાતિધન્ય માનતા.

વધુ કેટલું કહીએ ?
પૂજ્ય દાદા, પૂજ્ય બાપજી – આ નામ લેતાં, એમના જીવનનું અવલોકન કરતાં, એમનાં દર્શન કરતાં, પ્રતિમા સ્વરૂપે પણ એઓશ્રીનાં દર્શન થતાં, એઓશ્રીની સ્તુતિનું ગાન કરતાં, મંત્રજાપ કરતાં, સત્તાવીસાનો પાઠ કરતાં આબાલગોપાલ સહુ કોઇ અકથ્ય પ્રેમપ્રવાહ અનુભવે છે, આત્મીયતાનું આસ્વાદન કરે છે, અનાયાસ મસ્તક અહોભાવથી ઝૂકી જાય છે.

કાયોત્સર્ગ : બુંદ સમાના સમુંદ મેં…
પૂજ્ય બાપજી મહારાજાના હુલામણા નામથી વિશ્વપ્રસિદ્ધ થયેલા પૂજ્ય દાદાએ વિ.સં. ૨૦૧૫ વર્ષે, ૧૦૪ વર્ષ પૂરા કરી ૧૦૫મું વર્ષ ચાલતું હતું ત્યારે, પર્યુષણા મહાપર્વમાં ૧-૨-૩ ઉપવાસ કરી, જન્મવાંચન સ્વમુખે કરી, સંપૂર્ણ બારસાસૂત્ર શ્રવણ કરી, અપ્રમત્તભાવે સંવત્સરી પ્રતિક્રમણ સકલ શ્રીસંઘ સાથે કરી, આ અવતરણની કૃતકૃત્યતા અનુભવતા, ભા. વ. ૧૪, ગુરુવારે ચોવિહાર ઉપવાસનું પચ્ચક્ખાણ કરી, ૧૧-૩૦ વાગ્યા સુધી સાધુઓ સાથે સ્વસ્થભાવે વાતચીત અને ભાવુકોને વાસક્ષેપ કરી, સવા કલાકની જાગરણગર્ભિત નિદ્રા (યોગનિદ્રા) લઇ, પડિલેહણ કરાવી, બપોરે એક વાગ્યે, કોઇપણ પ્રકારની વિક્રિયા વિના, સંપૂર્ણ જાગૃત અવસ્થામાં, સહુને અલવિદા કહેતા હોય તેમ, સાપ કાંચળી ઉતારે તેમ દેહત્યાગને નિહાળ્યો…

જય જય નંદા… જય જય ભદ્દા…
આ મંગલઘોષના ગગનભેદી નાદના અવિરત ગુંજારવ પૂર્વક, બે લાખથી અધિક ભક્તોના મસ્તકેથી વહેતી પાલખીને, જગન્નાથજી મંદિરના સમવયસ્ક મહંત નરસિંહદાસજીએ શ્રદ્ધાંજલી અર્પણ કરી અને આખર પૂજ્ય દાદાના સંયમપૂત, તપપૂત, સાધનાપૂત, સેવાપૂત, સંઘવાત્સલ્યથી ભાવિત પવિત્ર દેહની પાવન રજકણો જમાલપુરની એ ધરતીમાં સમાઇ ગઇ, જ્યાં આજે અત્યંત જાગૃત, ઊર્જાવંત સમાધિમંદિર ઊભું છે.